Drunkabilly Records releaseshow

Niet veel labels poepen vier platen tegelijk uit, maar Christophe heeft met zijn Drunkabilly Records schijt aan wat normalitair gedaan wordt en plakt er dan ook nog eens meteen een groot feest aanvast. Hulde! Voor mij was het reden genoeg om weer eens op bezoek te gaan bij onze Zuiderburen. Met goed gezelschap rijd ik rond 18:00 richting Hof ter Lo waar het om 19:30 nog vrijwel uitgestoren blijkt te zijn. Nog net geen strobalen stuiteren voorbij, terwijl ik geniet van het enige rustige momentje aan de bar die avond. Uiteraard even mopperen over hoe de laatste keer dat ik de Cenobites naar de Goudvishal haalde ze ook 3 uur later aankwamen (toen door een kapotte bus geloof ik), maar ik had geen speelschema gezien dus wie weet wat het de planning dat de eerste band 2 uur na opening van de deuren op het podium zou staan. Misschien ook wel een goede keus want als rond 21:00 de Rotterdamse psychobilly formatie dan toch op het podium staat is de koude hal van Hof Ter Lo toch flink gevuld. Veel nummers van full length “Demons to Some...” en van de nieuwe 6-tracker. Helaas niet de Herman Brood-cover gehoord, wat toch eigenlijk wel de coolste track van de nieuwe schijf is, maar een puik optreden niettemin. Erg benieuwd naar het release feestje in de thuishaven binnenkort! Dan is het tijd voor de band van de avond: The Baboons! Met een aanstekelijke mix van blues en rhythm-n-blues, western swing, surfrock, rockabilly en pure ouderwetse rock-n-roll zetten deze jonge Turnhoutse band de zaal op z’n kop. Met de hulp van gastgitarist, saxefonist en pianospeler wordt het feest helemaal compleet. Geen moment verveeld en het optreden is dan ook zo voorbij. De Chuck Berry cover was overigens ook een uitstekende keuze. Dan is het tijd voor de all-star formatie van Runnin’ Wild. Ondanks de kwaliteit die in deze band zit doet het me bijzonder weinig. Barhangen is er ook niet bij, want blijkbaar zijn meer mensen op het idee gekomen om een biertje ehh pintje te gaan pakken. De marginalen die daar bekertjes schuim staan te verkopen werken opzich best door, maar met zijn 5-en 1 gedeelte van de bar bedienen waar steeds 2 nieuwe mensen komen te staan en ondertussen de rest (een man of 25) voor jan lul laat wachten werkt niet echt stemming verhogend. Toch is de sfeer uitstekend zoals ik vrijwel altijd ervaar op showtjes in Belgenland. De mix tussen 50's rockabilly, blues en gypsy swing kunnen me maar niet boeien. Ook de toevoeging van violist, maakt het voor mij niet aangenamer. De kwaliteit is er niet minder door, maar het valt domweg niet bij me in de smaak. Dan is het tijd voor levende legende Nigel Lewis. Ook hij heeft onderdak gevonden bij de Drunkabilly familie en staat terrecht als laatste op de bill. De oude baas doet het nog prima, maar de gedachte dat ik nog een wild feestje in Tilburg heb staan lokt me weg bij deze show. Ondanks dat de heer Lewis goed bij stem is deed de band me ook vrij weinig. Blijkbaar ben ik daar niet de enige in, want terwijl ik wacht op mijn jas zie ik menig persoon met Meteors shirt aan de bar staan (maar God weet hoe lang die daar al stonden dus dat hoeft ook niet per se aan de band te hebben gelegen). www.drunkabilly.com