Digger & The Pussycats - DIY

Ik heb een beetje een zwak voor Andy en Sam, beter bekend als Digger & The Pussycats, sinds ze tijdens hun eerste Europese tour een showtje kwamen spelen in een zaaltje waar ik boekte. Na direct vanuit Parijs naar wereldstad Veenendaal (of all places!) te hebben gereden bleek de band niet goed te zijn geïnformeerd. Het ging om een matinee en eigenlijk was de show allang afgelopen toen de band binnen kwam stampen. Uiteindelijk maakte het de twee heren, amper uit de auto gehesen, geen reet uit en knotste, terwijl het gros van de bezoekers alweer in de kerk zat, nog even een retestrakke set uit van dik veertig minuten. Maar laten we het even over het album hebben! DIY gaat simpel gezegd verder waar Watch y'r Back stopte. Wees dus voorbereid op een plaatje vol garagerockende rammelpunk hitjes waarbij met name het speelse en springerige gitaarspel van Sam Agostino positief opvalt. Kenmerkend voor de band is dat ze, in tegenstelling tot een hoop andere two-piece bandjes, op plaat niets doen wat ze live niet klaar zouden kunnen spelen. Daar, op het gebied van liveshows, ligt overigens ook meteen de grootste kracht van deze Aussies. Naar alle waarschijnlijkheid zullen Sam en Andy met hun ietwat minimalistische garagerock, hoe goed ze ook zijn, nooit uitgroeien tot een duo ter grote van Simon & Garfunkel, Eurythmics, Ike & Tina, Sonny & Cher, Wham!, Kid 'N Play of Milli Vanilli, maar ze touren ondertussen wel de hele wereld over en spelen de muziek die zij en ik gaaf vinden. Respect daarvoor!