Recensie

Devil's Brigade - Devils Brigade

1 augustus 2010
Lars Frederiksen doet het met zijn Bastards, Tim Armstong heeft z'n solowerk en Transplants, maar Roger Matthew Freeman had nog geen project naast Rancid met een full length opzak. Daar is nu met Devils Brigade, een band die ondertussen ook al zo'n tien jaar bestaat trouwens, dan eindelijk verandering in gekomen. Op de plaat wordt twaalf nummers lang punkrock en psychobilly gespeeld waarbij Matt Freeman, gewapend met staande bas, de dienst uitmaakt. Tegen mijn verwachting in lijkt er wel degelijk tijd en moeite in het product gestoken en staat het gros van de oude nummers niet eens op deze plaat. Wel staat het nummer Vampire Girl, bekend van de HellCat-sampler en 12", er op. Daarnaast staan er veel nummers met als thema de Golden Gate Bridge op dit album, maar gezien in eerste instantie daar het hele album over zou gaan is dat niet zo heel verbazingwekkend. Wel werkt het feit dat hierdoor een halve plaat over hetzelfde onderwerp gaat mijn voorgevoel over de weinige hoeveelheid moeite die er in deze plaat is gestoken in de hand. Het feit dat grofweg de helft van deze plaat, niet alleen de Gold Date Bridge-nummers trouwens, tamelijk oninteressant is helpt daarbij ook niet echt. Het grootste struikelpunt ligt eigenlijk niet eens bij de middelmatige nummers, maar vooral bij de zang. Waar ik de 'burley' vocalen van Freeman bij een enkel Rancidnummertje altijd heel erg goed vind klinken is een volledige plaat duidelijk teveel voor de oren. De toevoeging van het binnensmonds gemompel van Tim Armstrong en ook de stem van Lars Frederiksen doen wonderen op Bridge Of Gold en Gentleman Of the Road, maar weten de plaat in z'n geheel niet te redden. De meer punkrock-achtige nummers klinken eigenlijk nog het beste, maar dan kunnen we het wat mij betreft net zo goed gewoon bij Rancid houden. Alles bij elkaar is dit dan ook een redelijk overbodige release van een stel muzikanten die volgens mij heel wat beter kunnen dan dit. Nouja... Let The Dominoes Fall was ook al niet zo'n geweldige plaat. Desondanks zal dit album bij een hoop Rancid-fans in de kast verdwijnen, maar of ze 'em na een maand of wat nog steeds op zullen zetten durf ik echter te betwijfelen.