Death By Stereo - Death Is My Only Friend

Serieus: ik vond If Looks Could Kill I'd Watch You Die geniaal, Day of the Death een internationale klassieker en Into the Valley of the Death, waarna al velen voor mij afhaakten, zelfs nog te doen, maar sinds er platen kwamen die met het woordje ‘Death’ begonnen is het huilen met de pet op. Death for Life? Nee bedankt! Death Alive? Af-schuw-e-lijk! De band werd dan ook, geheel terecht, door alles en iedereen afgeschreven en verdween een beetje uit het vizier. Nu heeft de band vier jaar nodig gehad om bij te komen van het muzikale drama op Death Alive, wat niet veel meer was dan een suffe metalcore versie van hun kunnen, maar is nu dus weer terug met een nieuwe labeldeal onder de arm! Death Is My Only Friend is het eerste nieuwe wapenfeit sinds 2005 en je zou denken dat ze geleerd hebben van hun zonden. Of op z'n minst in de tussentijd een beetje geoefend hebben. Niets is minder waar! Ook dit Death Is My Only Friend klinkt weer als suffe ongeinspireerde moshcore rommel met wat nu-metal invloeden waarbij alleen de semi-grappige titels je doen terugdenken aan de rauwe riffs, toffe riedeltjes en fijne melodietjes van weleer. Erger nog: het is erger nog! Zanger Efrem Schulz staat bij mij nog steeds te boek als een begenadigd zanger die zowel de grunt als de cleane zang beheerst, maar komt op dit album geforceerd en matig over. Het inventief gitaarspel en de oprechte agressie zijn, net als de sterke zang, allemaal verdwenen. Het is over. Het is voorbij. De titel Death Is My Only Friend zou dan ook niet beter gekozen kunnen zijn, want vrienden gaan ze niet maken met deze draak van een plaat. Ik heb ze bij de vorige plaat nog een beetje gespaard, maar deze band heeft z’n credits verspeeld.