Death Before Dishonor - Better Ways To Die

Ik zal deze review maar beginnen met de conclusie, dan weet iedereen waar die aan toe is. Better Ways to Die bevat elf nummers die ook op het vorige album of de eerste EP hadden kunnen staan. In de afgelopen twee jaar heeft Death Before Dishonor uit Boston het hardcore genre niet eigenhandig vernieuwd of veranderd. Maar toch geef ik het album een ruime voldoende. Opener 'Peace and Quiet' (of een van de andere tien nummers) klinkt niet nieuw of verfrissend maar zit wel goed in elkaar. De band is nog steeds keihard en het gas wordt diep ingetrapt, heel diep. Voor je het weet is het kleine half uur voorbij en kriebelt het om het album opnieuw te beginnen. Bryan's furieuze stem is aangenaam om naar te luisteren, de band speelt alsof hun leven ervan af hangt en om het geheel lekker af te maken heeft de band af en toe iets ander gitaarspel dan we gewend waren in hun nummers gestopt. Zo begint het album met een kort solo'tje en ook tijdens 'Remember' klinkt het net iets anders. Niet schrikken, dit komt slechts af en toe voor in de doordenderende hardcore maar net genoeg om het interessanter te maken. De productie is goed, de speelduur ook, er staat geen mislukte coversong op, het artwork is stoer genoeg om aan je vrienden te laten zien. Kortom, Death Before Dishonor heeft een solide hardcore album afgeleverd, dat echter geen verrassingen bevat. Een prettig deja-vu zou je kunnen zeggen. Als je geen genoeg kon krijgen van eerdere releases dan is dit verplichte kost, en hoef je geen minuut te twijfelen om het album te kopen. Ben je fan van no-nonsense hardcore? Ook dan is Better Ways to Die geen buil waaraan je je kan vallen. Had je eigenlijk wel gezien met het vorige album dan kun je deze beter laten liggen.