De zwarte golf van I Walk The Line

Holy shit! Dat is het eerste wat ik dacht toen de nieuwe schijf van I Walk The Line, genaamd ‘Black Wave Rising!’, zijn ronde had gedaan in mijn cd-speler. Sommige zouden zeggen dat het een stomp in de maag is en zo voelde het ook. Wat een fantastische plaat en geweldig om te horen hoe de band is gegroeid na het middelmatige ‘Desolation Street’. Een interview leek me dan ook wel op zijn plaats. Ik sprak voornamelijk met frontman en bassist Ville Rönkkö maar Jani en Anna kwamen ook nog voorbij. Okay, laten we aftrappen met de basis. Wie is wie in de band? Vertel wat meer over jezelf. Ville: Hey, alles goed? Ik ben Ville Rönkkö en ik zing, speel bass en schrijf de nummers en teksten. Antti Rönkkö speelt lead gitaar, doet de back-up vocals en maakt het artwork voor de covers, shirts, etc…. Jani Koskinen speelt gitaar en brengt onze albums uit in Finland met zijn platenlabel Combat Rock Industry. Jussi Kenttämma doet drums, back-up vocals, doet de radio interviews, en zweet en eet heel veel. Anna Pirkola speelt keyboard en orgel en schrijft voor tijdschriften. We begonnen met I Walk The Line in 2003 en de line-up is slechts één keer gewijzigd in 2005 toen Antti Luukkainen van Manifesto Jukebox stopte met drummen. Eigenlijk heeft hij de band nooit verlaten want tegenwoordig doet hij het geluid voor ons. Mijn favoriete hobby van de laatste twintig jaar is skateboarden en mijn favoriete eten is curry tofu en vegetarische lasagna! Ik heb teveel favoriete bands, maar om er een paar te noemen: Rocket From The Crypt, The Cure, The Clash, Lords Of The New Church, Jay Reatard, The Wipers, Black Flag, Blondie, The Supremes, David Bowie, Lou Reed en de lijst gaat maar door… Onlangs is jullie derde album ‘Black Wave Rising!’ uitgekomen, hoe zijn de reacties tot nu toe? Ville: Het album is vooralsnog onwijs goed ontvangen! Tot nu toe hebben we nog geen slechte kritieken over het album gehoord. Oude fans zeiden dat ze geschokt waren over het geluid van de nieuwe plaat maar na een paar luisterbeurten waren ze er al aan gewend en nu zijn ze helemaal om. Ik kan het me ook wel voorstellen omdat het heel anders klinkt dan onze vorige albums. Onlangs hebben we de record release tour in Finland afgerond en de reacties waren fantastisch, veel meer mensen kwamen naar onze shows dan normaal, veel nieuwe gezichten maar iedereen zong mee met de nieuwe nummers. De nieuwe nummers doen het erg goed live en we merken dat de response beter is dan voorheen. Oude nummers waren vooral liedjes om naar te luisteren, dus tijdens shows kwam het vaak voor dat mensen alleen naar ons aan het staren waren. Ook heeft de Finse media veel interesse in ons, overal doen we interviews, op televisie bij muziekzenders, Voice TV en het nummer ‘Black Wave’ was gekozen als ‘powerplay’ nummer van de week op het grootste radiostation in Finland. Te gek voor een punkrock band in een heavy metal land! Uit andere landen zoals Duitsland was de feedback onwijs positief, veel bladen hebben het album gerecenseerd en we krijgen veel meer aandacht dan voorheen. Sommige recencies gaven het album de volle punten en in de UK werd zelfs gezegd dat ‘Black Wave Rising!’ een serieuze kandidaat is voor beste rock ‘n’ roll album van het jaar! We zijn hier erg blij mee. Om eerlijk te zijn ben ik niet bekend met jullie eerste plaat ‘Badlands’, ‘Desolation Street’ kende ik wel maar vond ik niet meer dan o.k. maar ‘Black Wave Rising!’ blaasde mij van mijn stoel, wat is er gebeurd!? Ville: Bedankt, veel mensen hebben hetzelfde gezegd tot nu toe! Drummer Jussi kwam net bij de band vlak voordat we die plaat opnamen dus we klonken niet zo strak als we zouden willen. Sindsdien hebben we 150 shows gespeeld. Voor het nieuwe album zijn we eigenlijk weer helemaal opnieuw begonnen, we vroegen ons af wat we tot nu toe hebben gedaan en ons vooral concentreren op het schrijven van de beste nummers die we konden schrijven. We hebben gezocht naar een stijl die het beste bij ons past en wat het meest natuurlijke voor ons was om te spelen. De langzame en melancholische nummers van de vorige albums deden het live niet zo goed, nu wouden we dat elk nummer ook live leuk was om te spelen. Ook hoe we ons persoonlijk voelde heeft goed meegewerkt aan het album, de band en wij als persoonlijkheden zaten nog nooit zo lekker in ons vel en de nummers zijn lang niet zo depressief en negatief zoals op de vorige platen. We hebben ons ook lang voorbereid op dit album. We begonnen anderhalf jaar geleden met het maken van demo’s en kwamen uit op zo’n 50 nummers om uit te kiezen. We hebben de beste twintig gekozen en daaruit hebben we de beste dertien gekozen om er een strakke plaat te maken zonder vullers. Uiteindelijk zijn er toch nog twee nummers afgevallen, één die is tot nu toe niet gebruikt en de ander hebben we als b-side gebruikt voor de ‘Black Wave’ singel. Ook hebben we veel tijd in de studio doorgebracht, bijna anderhalve maand. De albums hiervoor hebben we heel snel gemaakt en opgenomen, nu wouden we in rust opnemen en opnemen totdat we helemaal tevreden waren! We wouden van te voren er ook niet over nadenken wat men er van zou vinden en of het binnen een bepaald genre zou moeten passen. We wouden uitvinden tot waar we toe in staat waren om muzikaal te creëren, door andere geluiden en benaderingen toe te passen. Ook probeerden we andere bands niet te kopiëren en een eigen geluid te verkrijgen. Natuurlijk bracht dit de nodige risico’s met zich mee, maar het was het zeker waard! In deze tijd klinkt alle muziek zo gecalculeerd, onorgineel en overduidelijk. We schreven nummers die voor ons het leukst waren om te spelen en dat heeft vooral live zijn uitwerking. Ik moet zeggen dit is het eerste album waar ik compleet tevreden over ben! Het album kwam zelfs de nationale top 100 binnen! Worden jullie in Finland gezien als ‘rocksterren’? Ville: Klopt, ‘Black Wave Rising!’ kwam binnen op nummer 20. De vorige plaat en ep stonden ook in de top 100. Het is geweldig dat dit kan gebeuren zonder grote marketingcampagnes of een groot label. Eigenlijk brengen we alles gewoon zelf uit via Jani’s platenlabel en we denken nog steeds dat de beste promotie is om veel goede shows te spelen. Het is erg tof en er is nog steeds hoop voor ‘independent’ muziek. Maar we zijn geen rocksterren hoor en zouden dit ook niet willen zin. We kunnen niet van onze muziek leven en hebben nog steeds gewone banen om brood op de plank te krijgen. Finland is een erg klein muziekland, dus de aantallen zijn niet zo groot als mensen uit andere landen doen denken. Het album is in verschillende regio’s door verschillende labels uitgebracht. Hoe werkt dit? Bevalt het om met zoveel verschillende labels te werken? Jani: Alle labels worden beheerd door mensen die ik als vrienden beschouw en graag mee in contact ben, dus het werkt op die manier erg goed. Mijn label Combat Rock Industry bracht het album uit in Finland, Rookie uit Duitsland doet het vaste land van Europa en Boss Tuneage uit Engeland doet de UK, Japan en Australië. OSK Records uit Moskou doet Oost-Europa en Gearhead uit Californië brengt het album uit in Noord -en Zuid-Amerika. Met andere woorden, over de gehele wereld moet het album makkelijk en goedkoop te verkrijgen zijn, iets wat waarschijnlijk niet mogelijk geweest zou zijn als slechts één label het album uit zou brengen. Ook qua tijd en geld voor fatsoenlijke promotie zou dit onmogelijk zijn om voor de gehele wereld te regelen. Dus nu hebben we een aantal toffe lui die werken in de regio die hun het beste kennen en volgens mij is dat de juiste manier om een release aan te pakken! Vorig jaar heeft de band getoured in Japan en Amerika, hoe was dat? Nog gekke verhalen die jullie met ons willen delen? Ville: Jani en Jussi kregen een elektrische schok toen we in een spa waren in Japan. Sommige mensen nemen daar een bad waardoor je elektrische schokken krijgt en we hadden hier geen idee van, dus toen ze dachten in een normaal bad te stappen kregen ze de verrassing van hun leven op een negatieve manier! Jussi verloor het gevoel in zijn tenen voor enkele dagen! Naderhand zijn we uit de spa gegooid omdat mensen met tattoos niet werden toegelaten. Ook de stiptheid van het Japanse volk was tot op de klok nauwkeurig. Als we al vijf minuten te laat waren voor een soundcheck kwamen ze ons al opzoeken met katten en honden! Maar goed, verder waren de mensen heel vriendelijk en was de cultuur erg interessant. Mensen zijn er erg klein en er zijn zoveel deuren en huizen, sommige van ons zijn vrij lang, dus we hadden soms moeite met het feit dat alles zo laag en klein is, ‘too big for Japan!’. Voor de rest verschillen de mensen binnen de punkrock scene niet zoveel als de mensen hier in Europa. In Amerika wouden we het Redwood bos dichtbij San Francisco bekijken, en het was cool en leuk totdat we er achter kwamen dat we geen idee meer hadden waar we waren! We konden geen weg terug vinden en toen we die weg uiteindelijk hadden gevonden waren we al te laat voor de show die avond, oops! We speelde voornamelijk in Californië en toen reden we naar Austin om vijf shows te spelen op het South By Southwest festivals, dat was erg tof. De hele stad vol met mensen, honderden shows zelfs in de kleinste cafés. Gewoon lekker spelen om vervolgens bij de buren het café binnen te stappen om je favoriete bands te zien spelen, geweldig! Zijn er nog tour-plannen ter promotie van de nieuwe plaat? Ville: Zeker, we hebben net een Finse tour achter de rug van vijftien shows. Eind mei gaan we negen shows doen in Duitsland en daarna staan er een aantal grote rock festivals in Finland op de agenda. Centraal Europa zullen we voor drie weken aandoen in september, hopelijk ook in Nederland, dat word te gek! Later dit jaar gaan we ook weer terug naar Amerika wanneer Gearhead Records het album daar zal uitbrengen. Het touren zal niet ophouden en gaat daarna gewoon weer verder, de UK en Australië staan ook nog op het programma dus het word een supertof jaar! We zijn tenslotte het beste in ons element op het podium! Toen jullie begonnen met I Walk The Line was het slechts een side-project van jullie andere bands Wasted en Manifesto Jukebox. Had je dit succes ooit verwacht toen jullie I Walk The Line vijf jaar geleden begonnen of had je niet anders verwacht omdat Wasted en vooral Manifesto Jukebox al vrij populair waren? Ville: Klopt, we begonnen als een side-project. Om eerlijk te zijn in het begin dachten we zelfs dat we geen shows zouden spelen, gewoon een beetje jammen en plezier hebben. We luisterde allemaal naar veel verschillende muzieksoorten naast punkrock en we wouden iets anders proberen. We namen een demo op, lieten dit aan vrienden horen en uiteraard wouden ze deze songs ook live horen. We moesten met een naam voor op de flyer komen en I Walk The Line was geboren. Het was erg leuk om deze band te starten en erg verfrissend omdat we al tien jaar punkrock muziek maakten. De nummers waren zo leuk dat we dachten; ‘waarom maken we geen plaat?’ Zodoende kwam ‘Badlands’ uit, echt touren deden we niet omdat onze andere bands erg actief waren. Maar toen kwam ‘Desolation Street’ en de boel explodeerde, I Walk The Line werd groter dan de andere bands en we realiseerden ons dat we nergens anders meer tijd voor hadden… Gearhead Records bracht de plaat uit in Amerika dus moesten we daar en overal gaan touren. Alles verliep op zichzelf zonder dat we dit geplant hadden. Natuurlijk hielp het ook dat we in die andere bands zaten als het aankwam op contacten voor tours etc… Bestaat Wasted eigenlijk nog? Ik weet dat Manifesto Jukebox uit elkaar zijn gegaan maar over Wasted heb ik niks vernomen? Zijn er nog andere Finse bands die het vermelden waard zijn? Ville: Helaas hebben we dus niet meer zoveel tijd om met Wasted te spelen. In de herfst van 2006 speelde we onze tien jarige jubileum tournee door Finland wat erg tof was. Vorig jaar hadden we maar tijd voor drie shows en dit jaar word het alleen maar minder en minder, we houden er nog steeds van om die nummers live te spelen, het is erg leuk, maar I Walk The Line neemt zoveel tijd in beslag deze dagen. Maar desondanks krijgen we nog steeds aanbiedingen uit Finland en andere landen om te komen spelen. Goede Finse bands die ik op kan noemen zijn; Sweatmaster, Lighthouse Project, Heartburns, Abduktio en Another Sinking Ship met wie we op Europese tournee gaan in september. In Amerika zijn we een te gekke space new-wave punkrock band tegengekomen genaamd The Phenomenauts, die moet je zeker eens uitchecken als je naar dat soort muziek luister. In Austin zagen we Jay Reatard, zijn plaat ‘Blood Visions’ is één van de beste punkrock albums van deze eeuw! Zijn er eigenlijk nummers die je origineel voor Wasted of Manifesto Jukebox had geschreven? Of was het toen der tijd wel duidelijk als je een nummer schreef voor welke band deze zou zijn? Ville: Nee, geen van de nummers waren ooit voor Wasted of Manifesto Jukebox bedoeld. Ik weet direct welk nummer voor welke band zal zijn, hetzelfde voor de teksten. Wasted teksten zijn altijd politiek en boos, met I Walk The Line schrijven we meer persoonlijke nummers. Aan de andere kant, ‘Just A Number’ van onze laatste plaat had ook een Wasted nummer kunnen zien als je de keyboards wegdenkt. Het is zeker weten een in your face snotty punkrock nummer! Anna hoe is het om de enige vrouw in een band te zijn in een scene gedomineerd door mannen? Anna: Ik voel me als een zus van deze jongens. We zijn een hechte band en niet vier mannen en een vrouw. We begonnen deze band uit vriendschap en liefde voor de muziek en zo is het vandaag de dag nog steeds. Deze jongens zijn mijn beste vrienden en ik hou van ze. Het heeft natuurlijk ook z’n voordelen, zo hoef ik bijvoorbeeld niet met alle zware spullen te sjouwen! In de scene is het soms wat anders. Maar goed, dat heb je overal als er meer mensen mee gemoeid zijn, er zijn altijd wel een paar eikels. Gelukkig heb ik nog nooit sexistische grapjes of iets dergelijks hoeven aanhoren. Ik denk dat de mensen slim genoeg zijn om te weten wat voor band we zijn en dat uit hun hoofd te laten. Waar zien jullie de band over laat maar zeggen een jaar of vijf? Zover is de band onwijs druk geweest, helemaal als je bedenkt dat jullie ook nog in andere bands zaten, denk je dat jullie dit tempo kunnen volhouden? Ville: We zullen altijd druk blijven! We hebben veel ideeën die we willen uitwerken en dromen die moeten uitkomen. Er zijn zoveel plaatsen in de wereld die we nog willen zien. Hopelijk hebben we dit over vijf jaar wel en hebben we nog steeds de tijd van ons leven met het doen waar we van houden. Hopelijk komen daar ook nog een paar uitstekende albums bij kijken! We willen onze grenzen constant verleggen. Okay jongens, bedankt voor het interview, is er nog iets wat jullie willen toevoegen? Ville: Bedankt voor het interview! Hopelijk zien we jullie lezers als we naar Nederland komen om jullie stad op z’n kop te zetten!