Cruel Hand, Carpathian en Have Heart

Cruel Hand, Carpathian en Have Heart, De Kelder, Amersfoort, 6-12-08 “When did punkrock become so safe? When did the scene become a joke” zong Fat Mike van NoFX in het nummer “The separation of church and skate”. Dat punk dood is wisten we al jaren, maar Hardcore ligt schijnbaar in het naastgelegen graf. Te grote zalen, te weinig mensen. Te veel moshende matcho’s, te weinig pit. En teleurgestelde gezichten op het podium. Het feestje begon met de band The Hunger uit Groningen. Deze hardcore/metal band in de trend van Modern Life Is War, speelde als eerste. Pas nadat ze klaar waren, kon ik mijn entree maken. Dus over deze band kan ik je niets vertellen. Carpathian is een hardcore band uit Melbourne (Australie). Qua stijl passen ze net als The Hunger in het straatje van Modern life is war. Harde riffs met veel melodie, maar weinig up-tempo. Ik was persoonlijk positief verrast door deze band. De band speelde strak, en hoewel het publiek op meters afstand stond, paste de podium presentatie wat mij betreft bij het muzikale plaatje. De tweede band die zich op het podium manifesteerde was Cruel Hand, een rauwe hardcore band die aardig meetrashed in het straatje van Municpal Waste. Cruel Hand bestaat uit leden van onder andere Outbreak, die hun sporen toch al verdiend hebben. Ik hoopte dan ook op chaos, anarchie en uitzinnige fans die de kelder wel eens even zouden laten zien hoe je een hardcore feestje viert. Niets bleek minder waar. De veelal jonge hardcore kids stonden, onbewogen te kijken. Zanger Chris deed erg zijn best om het publiek in beweging te krijgen. Maar net wanneer deze een stap in de goede richting doen, zorgen vier moshende kerels ervoor dat het publiek uiteenspat alsof er een bom valt. Het is een dilemma; moshen brengt leven in de brouwerij, maar je weet dat de stereotype “Comback Kid” fan zich dan ver van de dansvloer houdt. Uit een kort gesprek met Chris (Zanger), Nate (Gitarist) en Seger (bass) blijkt dat de jongens van Cruel Hand zelf er vrede mee hebben. Het had beter gekund, maar aanvankelijk waren ze bang dat de hele zaal leeg zou blijven. Het is de tweede keer dat ze een tour door Europa doen, en hebben vooral zin in de Duitse en Engelse showtjes. “Dit was beter dan de vorige show in Nederland”, aldus Chris. Vier van de vijf leden wonen bij elkaar in huis en de band is een fulltime bezigheid. “We live in, not quite the Projects, but in the shitty part of town”. De kosten zijn daarom laag, en spelen en touren levert genoeg op om van te leven. Wanneer ik vraag of het samen in een huis wonen en het touren, 24 uur per dag bij elkaar in de buurt zijn, goed samengaat, beginnen de heren te lachen. Ach, we hangen toch de hele dag bij elkaar rond. Dan maakt het niet meer uit of je bij elkaar woont. Het nieuwe album, Prying Eyes is nu al een poosje uit. Het album verschilt behoorlijk van het eerdere album. We namen het hardere werk van “Without a pulse” en hebben voor die richting gekozen, aldus de gitarist Nate. Daarnaast zijn we betere muzikanten geworden. De nieuwere nummers vormen een grotere uitdaging. Ook qua productie hadden de heren de touwtjes strak in handen. “We used all of our own equipment, and even when a producer wanted to change something, we said no.” Geen dure versterkers, geen fancy drumstel, de sound op de plaat is de sound van Cruel Hand. De laatste band van de avond was Have Heart. Deze straight-edge hardcore band uit Boston, heeft niet al te lang geleden met Bane door Europa getourd. Destijds was ik behoorlijk enthousiast. Have Heart is duidelijk gepassioneerd, oprecht, en misschien zelfs een tikkeltje (durf ik dit te zeggen?) emo. Maar vooruit, dankzij de snelle nummers en ruige zang, zien we dat voor deze keer door de Vingers. Het nieuwe album van Have Heart, “Songs to Scream at the Sun” was voor mij een lichte tegenvaller. Ik was dan ook benieuwd hoe dit live zou uitpakken. In tegenstelling tot de eerdere bands, was het bij Have Heart wel gezellig vooraan. Het geluid was heel ok en de band had er zin in. Ze speelden gelukkig ook veel nummers van “The things we carry”, want deze deden het duidelijk beter dan de nieuwere nummers. Na een paar speeches en wat meezingers houden ook de jongens van Have Heart het voor gezien. Al met al was het een toffe show, maar het is jammer dat het publiek zo gematigd was. Misschien zijn er te weinig liefhebbers, misschien zijn de zalen te groot, misschien hadden ze het niet tegelijk met de release show van Smash The Statues moeten plannen, wat het ook is…. Ik hoop dat er snel verandering in komt.