Constants - The Foundation; The Machine; The Ascenion

Wanneer er cd’s op de redactie binnen komen zitten daar vaak namen tussen die geen belletje doen rinkelen. Daarom check ik altijd even de myspace om te kijken wat voor een vlees we in de kuip hebben. Als het me bevalt wat ik hoor dan wil ik er wel een recensie voor schrijven, maar als ik het niet trek laat ik de cd links liggen en laat ik iemand anders het vuile werk op knappen. Zo was ik dat ook met Constants van plan. Na een nummer op hun myspace geluisterd te hebben was ik van plan deze cd een mede redactielid in de maag te splitsen. Maar wie kaatst kan de bal verwachten. En zo zat ik opgescheept met 12 nummers die ik niet wilde luisteren. The Foundation; The Machine; The Ascenion is het tweede album van dit trio uit Boston. Ze maken een soort experimentele rock in het straatje van My bloody Valentine, Hum en Isis. Een genre dat mij niet kan bekoren, en zo lukt het de constants ook niet mijn aandacht vast te houden. Hun sound kan het beste beschreven worden (zoals ze zelf mooi weten te verwoorden) als; een muur van geluid, maar toch zo fragiel en betoverend als een boeket witte lelies. Toch moet ik bekennen dat het in mijn oren niet echt als witte lelies klinkt, maar eerder als trage, niet voor uit te branden, zeurderige, jank-rock. En met nummers met een gemiddelde over de 5 minuten is het voor mij na een halve cd echt wel weer leuk geweest.