Circle J - Weekend Warriors

Eerlijk gezegd wordt ik al zenuwachtig bij de gedachte dat er in Nederland een band rondloopt die een soort Ierse folkpunkrock ala Flogging Molly, The Pogues, Drokpick Murphys en Neck probeert te maken. Ik zie dat dan voor me met allemaal Ierse clichés waar je cultureeltechnisch helemaal geen aanspraak op kan/ moet maken en hossende normalo's die bier morsen. Ik haat mensen die bier morsen! Daarbij is het niet voor Jan Lul dat Utrecht een dikke 1000 kilometer van Dublin vandaan is, mja... Muzikaal gezien wordt Circle J's niet al te geïnspireerde felle 'punkrock klanken' prima bijgestaan door bouzouki (ik wist eerst ook niet wat dat was!), doedelzak en tin whistle. Juist door die toevoegingen klinkt het geheel enigszins afwisselend, ook al is het vooral flink doordouwen met Circle J, en ontstaat er een vol geluid. De opnames klinken prima en er is goed nagedacht over hoe alles in elkaar moet zitten. Dat ik dan kippenvel krijg, op een negatieve manier, van de tekstuele content neem ik maar voor lief. Dat is gewoon omdat ik geen fan ben van het genre. Weekend Warriors is een simpel maar doe(de)ltreffende plaat die vooral de quasi-alternatievelingen zal aanspreken. Dat neemt niet weg dat de bandleden volgens mij dondersgoed weten wat ze doen en wat ze kunnen met deze tweederangs Ierse folkpunk. De zang is prima, de randinstrumenten zijn uitstekend verzorgt en ook de algehele uitstraling klopt. Hou er van of niet, maar met wat mazzel, inzet en goede promotie heeft deze band over drie/ vier jaar op ieder festival in Nederland gespeeld en op een flink aantal daarbuiten.