Chris Wollard - Chris Wollard and the Ship Of Thieves

Meer singer/songwriter folkpunk uit de No Idea-stal! Jeeeuj!! Waar te beginnen? Allereerst wil ik zeggen dat het artwork mooi bij de ingetogen muziek past en dat er duidelijk werk in is gestoken. Daarbij is de tekstuele content ook ijzersterk op dit album. Twee sleutelelementen voor een klassieker zijn aanwezig. Nu de muziek nog... Opener No Exception laat duidelijk horen waar de rock-roots (oa Hot Water Music, The Blacktop Cadence, The Draft en The Cro(w)s) van Wollard liggen. Het is een beetje meer rock'n'roll dan de rest van het album en misstaat eigenlijk een beetje op de plaat, maar omdat het een goede track is komt meneer Wollard er uiteindelijk mee weg. Same to You, toch wel de betere track van dit album, zou wat mij betreft zo uit het repertoire getrokken kunnen zijn van the Draft. Ook goed te doen dus. Dan zijn er nog het prachtige Reason In My Rhyme en Oh, Whatever, maar dan hebben we ook al meteen de vier meest opzienbarende nummers van de plaat behandelt. Een beetje karige oogst voor iemand met Wollards kwaliteiten, denk ik dan. Simpel gezegd heeft de plaat net iets teveel niet-catchy monotoon gemompel om bijvoorbeeld mee te kunnen met zijn eerdere countryfolk-projectje Rumbleseat. Toen was het met Chuck Ragan en diens toenmalige vrouw, maar zijn andere vriendjes uit Gainesville (Addison Burns, Derron Nuhfer, George Rebelo en Bill Clower) die op deze plaat helpen blijken ook een uitstekende versterking te zijn voor Wollard. Helaas is het geen structurele back-up band en lijken de nummers als los zand om Wollard heen te hangen. Ondanks dat de plaat duidelijk niet voldoet aan mijn verwachtingen is hij nog zeker de moeite waard.