Blisterhead - Under The City Lights

De lente is weer goed aanwezig in Nederland. Met een heerlijk zonnetje en aangename tempraturen van 25 graden is het weer het perfecte weer om de ‘zomer cd’s’ uit de kast te halen. De eerste cd waar ik naar grijp is Blisterhead’s Under The City Lights. Eigenlijk weigerde ik dit album te reviewen omdat het label de arrogantie had om mijn mails niet eens te beantwoorden. Maar ik houd het niet langer vol: ik zie het als plicht mijn medemens te informeren over het bestaan van dit heerlijke album! En dan zal ik lezers van deze review moeten overtuigen van de kwaliteiten van deze band. Het gebeurt niet vaak dat ik zó enthousiast ben over bands. En ik moet zelfs nadenken in welke positieve krachttermen ik dit album zal aanprijzen. Dan moet het natuurlijk ook weer niet te overdreven worden, anders werkt het vast weer averechts. Enfin, ik zal mijn best doen om niet té enthousiast te doen. Het is af en toe nog best lastig te omschrijven wat voor soort muziek een band maakt. Is het punkrock, is het poppunk? Ik vind het lastig te zeggen bij Blisterhead. Under The City Lights is volgegooid met nummers die stuk voor stuk onder een andere noemer zouden kunnen vallen. Toch denk ik dat ik het moet gooien op punkrock met een poppy randje. Bij het ene nummer overheerst meer de rauwere punkrock. Bij het andere nummer wordt het meer in de poppy richting geleid. Het ene nummer is heerlijk ‘rustig’. Het andere nummer is weer lekker opzwepend. Het ene nummer is gewoon rechtoe rechtaan punkrock. In andere nummers worden de instrumenten optimaal gebruikt. Eén ding hebben alle nummers gemeen: het wordt niet afgeraffeld. Alles klinkt beheerst en gecontroleerd. Iets wat je van niet veel bands kunt zeggen als je er kritisch naar luistert. Naast de instrumenten die mij hebben weten te overtuigen van de kwaliteiten van dit album is ook het stemgeluid van deze band geweldig ingevuld. Ik ben een echte zeikerd als het zangers van bands betreft. Als een stemgeluid van een band me niet aanstaan is de band afgeschreven. Maar Blisterhead raakt de goede snaar. Het is niet heel veel moeilijks: gewoon zingen. Niet schreeuwen, geen uithalen naar toonhoogtes die eigenlijk net niet gehaald kunnen worden. En wat voor het instrumentale deel van de muziek geldt is ook minstens hoorbaar in de vocalen: het klinkt beheerst. Hier en daar tegen het rauwe aan, maar het blijft ver, heel ver weg van de irritatiegrens. Inmiddels is hier alweer het laatste nummer van de cd aangebroken. Het lijkt me tijd om na ruim 30 minuten en 13 nummer bezig te zijn geweest met deze review maar eens af te sluiten. Ik kan met mijn enthousiasme nog wel een aantal A4tjes voltypen, maar dat gaat toch niemand lezen. En eigenlijk komt het allemaal op hetzelfde neer. Enige boodschap die ik nog heb: check de site van deze band. Luister, en oordeel zelf!