Bedouin Soundclash - Street Gospels

Ok, soulvolle reggae gemixt met rocksteady zal niet voor iedereen hier punk genoeg zijn. Mja, ze hebben al eens met Danko Jones en Gogol Bordello getoured en daarnaast gaan er al zo’n 50 jaar lang skinheads helemaal los op reggae dus dan is het cirkeltje wat mij betreft rond genoeg om in mijn cd-speler te passen. Wij houden toch ook allemaal van The Clash, ofnie dan? Daarnaast heb ik genoeg mensen horen praten over hun vorige plaat, Sounding A Mosaic, om er vrijwel zeker van te zijn dat ook hier op punx.nl mensen zitten die deze band goed trekken en benieuwd zijn naar deze tweede plaat. Toen ikzelf voor het eerst met Bedouin Soundclash in contact kwam was ik behoorlijk onder de indruk van de zangkwaliteiten en van het feit dat ik -zeker gezien mijn liefde voor snel, hard en rauw gitaargeweld- de sound zo goed trok. Side One Dummy stond voor mij te boek als de stal van The Bosstones, Kill Your Idols en Suicide Machines en had een sound als deze nooit verwacht. Toch is Side One Dummy een prima thuis voor een band als deze wat mij betreft. Ik weet niet of het aan de artiesten die er omheen werken ligt (bekenden van oa Beastie Boys, Bad Brains en Alexisonfire), maar het heeft in ieder geval een duidelijke punk-feeling ergens. Iets wat waarschijnlijk komt door de tekstuele content en wat mij bijzonder aanspreekt. Ach, punk of niet. De eerste plaat groeide uit tot een ware klassieker in mijn collectie. Mede doordat hij veelvuldig uit de kast getrokken werd wanneer er enkele van mijn ‘normalo vrienden’ op visite kwamen. Na het veelvuldig draaien van opvolger Street Gospels denk ik niet dat deze plaat hetzelfde zal overkomen. Ondanks dat ik positief was na enkele eerste luistersessies betrok mijn entousiasme bij ieder daaropvolgende luisterbeurt. Ik dook dieper in het album en al snel bleek dat de nieuwigheid van de sound, en daarmee het verrassingselement, duidelijk was uitgewerkt op mij. Zo klonken alle tracks ongeveer zoals ik ze had verwacht, maar dan ietsjes saaier. Dit ook nog eens versterkt doordat vrijwel alle tracks over de gehele linie ongeveer hetzelfde klinken. Behalve Hush dan, maar dat is op zijn beurt juist de minste track van de plaat. Slecht is het niet, maar het door mij verwachte niveau wordt niet gehaald. Het wachten was iedere luisterbeurt weer op die twee of drie bovengemiddelde tracks die als kapstok fungeerden voor de rest van de plaat, maar hoemeer ik deze plaat draaide des te meer ik erachter kwam dat deze tracks niet op dit album staan. Toch jammer dat deze plaat niet vlamt zoals de eerste, want ik zie veel in deze band. Ondanks dat verwacht ik niet dat deze band lang ongezien zal blijven voor het oog van de mainstream en een uiteindelijke doorbraak ligt voor handen. Binnenkort op Lowlands en andere grote festivals te bewonderen. Mark my words. Tracklist: 01. Until We Burn In The Sun (The Kids Just Want A Love Song) 02. Walls Fall Down 03. St. Andrews 04. Trinco Dog 05. Hush 06. Bells Of 59 07. Higher Ground 08. 12:59 Lullaby 09. Nico On The Night Train 10. Gunships 11. Jealousy And The Get Free 12. Midnight Rockers 13. Hearts In The Night SIDE ONE DUMMY