Bayside - Shudder

Het New Yorkse Bayside heeft de afgelopen maand twee platen uitgebracht. Naast een live album, “Live at the Bayside Social Club", is ook het derde full-lenght album “Shudder” uitgekomen. Het album “The Walking Wounded” uit 2007 was voor mij al een ware revelatie dus zijn de verwachtingen voor dit album natuurlijk ook uitermate hoog gespannen. Album opener “Boy”appelleert direct aan het Bayside gevoel wat ik aan het voorgaande album heb overgehouden. Het stem geluid van frontman Anthony Raneri is hier uiteraard mede debet aan. De muzikale diversiteit tussen de verscheidene tracks is soms zo groot dat ik er nog steeds moeite mee heb om de heren in een bepaald hokje te plaatsen. Het zal globaal ergens tussen emocore, punkrock en poprock liggen, maar dan nog zullen er tracks overblijven die zeker niet binnen die stijlen te vangen zijn. “The Ghost of St. Valentine” en “No One Understands” zullen ongetwijfeld in aanmerking gaan komen om als single te gaan fungeren. “What and What Not” en “A Call to Arms” houden het tempo op de plaat en het niveau zeer hoog. Naar mijn idee zakt van af dat moment de plaat een beetje in. Het “Depeche Mode”-achtige “I Can’t Go On” contrasteert mij net iets te veel met de voorafgaande nummers. Naast de “emo-kant” van de band is er gelukkig nog hoop voor de liefhebbers van de “core”. “Rochambo” is best een stevige hardcore track met de nodige “pitpotentie”. Een Bayside album is niet compleet zonder een akoestisch nummer, deze wordt ingevuld met het cabareske nummer “Moceanu”. “Shudder”is een plaat die zeker in de lijn van de voorgaande albums ligt. Het overtreffen van “The Walking Wounded” is met dit album misschien niet helemaal gelukt. Ondanks dat dit album muzikaal misschien net iets verfijnder is zijn er net iets minder tracks die er echt uitspringen. Desondanks bewijzen de heren dat ze zeker niet als “one-hit wonder” te hoeven worden beschouwd.