Atreyu - Congregation of the Damned

Ik ken een aantal emocore/ screamo liefhebbers die stevige piemeldrift krijgen van Atreyu's Suicide Notes and Butterfly Kisses en zelfs The Curse prima trekken. Toch durfden zij, en zelfs de Cleany's uit de scene, het twee jaar terug uitgekomen Lead Sails Paper Anchor 2.0 niet in hun jaarlijstje terug te laten komen, want wat een afschuwelijke draak was me dat! Alles was ineens in standje stadionrock gezet, alles was vies gladgetrokken en zonder enige bezieling werd de inspiratieloze derrie op plaat gekwakt. Live was de band ook al een aanfluiting voor iedereen die weet hoe je een gitaar vast moet houden. Op Congregation of the Damned is er helaas geen verbetering te vinden. Meer van dezelfde rommel dus. Niet te doen dus! Echt alleen aan te raden voor die marginale droefdraken die hard gaan op Papa Roach en Avenged Sevenfold de meest oprechte band in de scene vinden. Andere mensen kunnen dit missen als aids.