Ondanks dat mijn liefde voor deze band altijd al redelijk la...

Ondanks dat mijn liefde voor deze band altijd al redelijk lauw is geweest heb ik (de demo incluis) alles van ze in huis, meermaals geinterviewed en in een niet al te ver verleden nog geplugged voor 250 euro. Wat me voornamelijk tegenstaat bij deze band zijn de enorm cheesy teksten en de grote hoeveelheid misses tussen de hits door. Daarentegen denk ik nog steeds dat deze band een supercoole plaat zou kunnen afleveren en ik hoop van harte dat ze dit gaat lukken. Op wat alweer het vijfde album is van de Street Dogs houden ze het simpel wat betreft de naamgeving. Op die manier lijkt de band een soort van nieuwe start te willen maken en ik heb dan ook goede moed als ik begin aan het album, want potentieel hebben de mannen onder leiding van ex-Dropkick Murphys zanger Mike McColgan zeker wel. Als ik de tracklist zie bekruipt me het gevoel dat deze band zich weer aan dezelfde oude steen gaat stoten. Achttien nummers? ACHTTIEN?! Dat is echt veel teveel van ‘het goede’. De special edition heeft er zelfs nog eens 3 meer! Als deze band de kracht van ‘less is more’wat beter zou begrijpen zouden ze echt veel betere platen en concerten wegzetten, maar ik heb het idee dat de gemiddelde bonehead, kut-normalo of foppunker liever kwantiteit dan kwaliteit voor de kiezen krijgt. Dat biedt deze selftitled plaat in ieder geval wel. Een aantal ijzersterke tracks afgewisseld met compleet overbodige inhaken en meedeinen hoempapa. Eeuwig zonde als je nagaat dat er eigenlijk een klapper van een 12-track album verstopt zit op deze schijf.