• Normal.dotm 0 0 1 265 1513 a 12 3 1858 12.1 0 false 21 ...
•
Normal.dotm
0
0
1
265
1513
a
12
3
1858
12.1
0
false
21
18 pt
18 pt
0
0
false
false
false
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:Standaardtabel;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:"";
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin-top:0cm;
mso-para-margin-right:0cm;
mso-para-margin-bottom:10.0pt;
mso-para-margin-left:0cm;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:12.0pt;
font-family:"Times New Roman";
mso-ascii-font-family:Cambria;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:"Times New Roman";
mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
mso-hansi-font-family:Cambria;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;}
In de twintig jaar dat Strung Out meedraait zijn deze muzikanten uitgegroeid tot extreme klasse. De heren weten stuk voor stuk het beste uit hun instrumenten te halen. Waar ze blijven groeien als muzikanten lijkt hun artwork juist steeds lelijker te worden. Het artwork van de ‘Live in a Dive’ plaat is een positieve uitschieter, maar nu hebben de heren een negatieve uitschieter te pakken met ‘Agents of the Underground’.
De muzikale klasse van Strung Out is in twintig jaar dus erg gegroeid, maar het is lastig om zo’n lange periode origineel te blijven. Strung Out is daarom de laatste jaren wat bij andere genres aan het snoepen geweest. Nu hebben ze hun eigen oude werk als inspiratiebron genomen en zijn terug gekeerd naar de basis. Deze plaat bevat dezelfde energie en sound die ze ook hadden in de periode van ‘Another Day In Paradise’ en ‘Suburban Teenage Wasteland Blues’. Ook bevat het de technische gitaarsound en krachtige metal-achtige solo’s zoals we gewend zijn. Met de productie zit het ook wel snor. Deze is gedaan door Cameron Webb, die ook werk van Motorhead, Social Distortion en Ignite op zijn naam heeft.
Met de energie van hun beginjaren, hun ervaring als muzikant en een enorm strakke productie zou dit het meesterwerk van Strung Out moeten zijn. Helaas is dit niet het geval. De songs lijken namelijk behoorlijk op elkaar en ook de zang begint op een gegeven moment door mijn hoofd te zoemen. Per nummer is er zeker de variatie, maar de overall feel is toch erg monotoon. Vanity en Black crosses breken het eentonige geluid en blijken toch wel de hitjes op deze plaat te zijn.
Conclusie: Gewoon weer een degelijke Strung Out plaat, maar over de hele plaat gezien toch wel een beetje eentonig. Hierdoor is het voor de nieuwe fan (of echte die hard) leuk, maar voor de oude fan voegt het niet echt iets toe.