Recensie

Het vorige The Prodigy album ‘Always Outnumbered, Never Outg...

23 maart 2009
Het vorige The Prodigy album ‘Always Outnumbered, Never Outgunned’ (2004) is eigenlijk compleet langs mij heen gegaan waardoor ik nog altijd teer op ‘Music For The Jilted Generation’ (1994) en ‘The Fat Of The Land’ (1997) en het afsluitende optreden van de 1996 editie van Pinkpop. Ik was dan ook positief verrast toen ik een aantal weken terug de videoclip van ‘Omen’ voorbij zag komen op televisie en niet veel later draaide het nieuwste album ‘Invaders Must Die’ al de nodige rondes in mijn cd-speler. Even heb ik getwijfeld of ik een recensie van The Prodigy wel gepast zou zijn op Punx.nl, maar waarom ook niet? De muziek van de Engelse formatie word met regelmaat aangeduid als ‘electropunk’, iets wat niks te maken heeft met hoe zanger / danser Keith Flint af en toe zijn haar heeft zitten, maar de muzikale invloeden zijn duidelijk hoorbaar. Op ‘Invaders Must Die’ lijken de rock invloeden groter dan op de voorgaande albums wat het album ironisch genoeg een stuk toegankelijker maakt. Want de snelheid en intensiteit van hit-singels als ‘No Good’, ‘Firestarter’ en ‘Smack My Bitch Up’ word op dit nieuwste werk bij lange na niet gehaald maar desondanks blijven de nieuwe (aankomende) hits als ‘Omen’, ‘Thunder’, ‘Warrior’s Dance’ en de titeltrack weldegelijk in je hoofd zitten en zat dat de nummers die er voor zorgen dat je ‘Invaders Must Die’ keer op keer blijf draaien totdat je je realiseert dat het alweer drie uur in de nacht is en je wekker over drie en half uur je nodige nachtrust op brute wijze zal verstoren. Hypnotiserend, verslavend, The Prodigy is het nog steeds. Naast het album zit er ook nog een bonus dvd bij met de promotievideo’s van ‘Invaders Must Die’ en ‘Omen’ en live video’s van ‘World’s On Fire’ en ‘Warrior’s Dance’, verpakt in een leuke digipak en geheel volgens punk principes op een DIY manier word uitgebracht via het eigen Take Me To The Hospital label, iets wat natuurlijk niet al te moeilijk is met al het geld dat de afgelopen twintig jaar binnen is geharkt, maar toch. TAKE ME TO THE HOSPITAL