• Normal 0 21 MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definit...

• Normal 0 21 MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standaardtabel; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} Het Italiaanse trio Pater Nembrot heeft een drie kwartier durend album uitgebracht genaamd Mandria. Volgens mijn woordenboek I-N valt dit te vertalen als beslag, het is maar dat je het weet. Pluspunt voor deze groep is dat het bijna niet te horen is dat je naar een trio luistert, de gitaarpartijen, gecombineerd met synthesizers zijn ongelooflijk dik, laag en zwaar en zijn eigenlijk het interessantste punt aan dit album. Pater Nembrot maakt gitaarmuziek, een combinatie van psychedelische/progressieve rock ’n roll, blues en stonerrock. Alleen weet de band nog echt welk van deze stromingen hun favoriet is, want bijna elk nummer klinkt weer anders. Dan weer een sneller, opgefokt, gitaargedreven nummer, dan weer een lang uitgesponnen, gitaareffectjes priegelen en feedback laten horen (bedankt Jimi H.) nummer. Af en toe doemt de vergelijking met The Mars Volta op bij dit soort nummers, alleen moet deze band nog veel leren willen ze deze vergelijking recht aan doen. Mandria mist namelijk een duidelijk geluid, de diversiteit is zo groot en zo enorm dat het album wel heel erg hap snap aanvoelt. Het is zeker eens de moeite waard om te beluisteren (vooral omdat je door het Italiaans geen idee hebt waar het over gaat en dat best grappig overkomt) maar echt bijzonder is dit helaas nog niet. De potentie is er volgens mij wel dus wellicht over een paar jaar Roadburn?