Pak 'em beet 10 jaar geleden kwam Thursday, met bands als At...

Pak 'em beet 10 jaar geleden kwam Thursday, met bands als At The Drive-In en Glassjaw, de post-hardcore liefhebbers gelukkig maken. Metname het op Victory uitgekomen Full Collapse wordt nog regelmatig aanbeden door mijn vrienden met brakke smaak. Ik vond het toen der tijd superkut en zeker alle screamo drek die, gezien het redelijke succes wat Thursday had, daar op volgde. Ik stelde alle albums binnen het genre op gelijke hoogte en flikkerde alle Victory rommel netjes in de prullenbak nadat ik ze gereviewd had. Toch heb ik, ondanks dat de oprechte haat niet echt is afgekoeld, door de jaren heen een oor weten te ontwikkelen voor wat goed en wat minder goed is. Thursday staat, eigenlijk al vanaf de eerste plaat, aan de kant van de bands die ik niet heel graag luister, maar die wel degelijk heel goed zijn. Muzikaal kan deze band namelijk echt heel veel en stiekem heb ik de afgelopen tijd best veel (en met plezier) naar Full Collapse geluisterd. Voorganger A City By The Light Divided, opvolger Kill The House Lights was een compilatie, was een beetje aan de rustige kant. Ik vond dat album geen vooruitgang voor de band en verwachte dat ze meer die richting in zouden slaan, maar toen ik het artwork voor de nieuwe plaat zag dacht ik dat het wel weer een tikkie ruiger ging worden. Ik had, zoals altijd, gelijk. Dit album bevat enkele van de ruigste nummers die Thursday ooit geschreven heeft sinds de beginjaren van de band. Toch kent de plaat ook zeker haar rustige momenten met Time’s Arrow en Love Has Led Us Astray waar alleen de echte emo-droeftoeters kneiterhard op zullen gaan. Ik vind het trouwens, met name die laatst genoemde, het zwakste moment van de band. Toch weet de band deze emo-hater te laten zien/ horen dat er heus wel bands zijn die oprecht en goed zijn. Thursday fans van het eerste uur hoeven dan ook niet bang te zijn voor een miskoop en ik denk dat Epitaph een prima slag heeft geslagen door deze band vast te leggen.