‘The Black Parade’ van My Chemical Romance was één van de ee...

‘The Black Parade’ van My Chemical Romance was één van de eerste recensies die ik schreef voor Punx.nl. Ik schoof toen niet onder stoelen of banken dat ik best wel fan was van deze band. Ik was er dan ook als de kippen bij toen ik hoorde dat LeATHERMØUTH’s debuutalbum ‘XØ’ op de redactie was gedropt. LeATHERMØUTH is namelijk de nieuwe band van My Chemical Romance gitarist Frank Iero, dat dit dan ook de enige overeenkomst tussen beide bands was wist ik nog niet voordat ik ‘XØ’ in mijn stereo schoof. LeATHERMØUTH tapt namelijk uit een heel ander vaatje, meneer Iero is boos en dat laat hij met ‘XØ’ goed horen ook. Zowel op muzikaal als tekstueel gebied heeft het meer weg van een band die je tegen zou komen in een kraakpand dan een groep die als thuisbasis het grote Epitaph Records heeft. ‘XØ’ klinkt hysterisch en chaotisch maar toch opzwepend en in de teksten word menig sociaal en politiek aspect aan de tand gevoelt. Frank Iero wil de mensen wakker schudden voor wat er direct voor hun ogen gebeurd. Nu betwijfel ik of de mensen die wakker geschud moeten worden überhaupt naar dit soort muziek luisteren, maar als ze dat al doen denk ik dat het met deze productie zeker gelukt is. Menig liefhebber van Epitaph zal wellicht blij zijn dat er eindelijk weer eens een ‘echte’ punkplaat uit is gekomen op het label in tegenstelling tot de vele ‘emocore’ releases van de laatste tijd. Feit blijft wel dat ‘XØ’ best wel pittig is om je tanden in te zetten en bij lange na niet zo toegankelijk is als een willekeurige Epitaph release uit de vorige eeuw. Mensen die veel Alternative Tentacles en de latere Dischord platen in de kast hebben staan zullen er ongetwijfeld minder moeite mee hebben. EPITAPH RECORDS