Een bijkomend voordeel van interviews doen is dat je zo af e...

Een bijkomend voordeel van interviews doen is dat je zo af en toe contact hebt met aardige gasten die ook nog eens wat ouder plaatwerk toesturen via de mail om te recenseren. Zo was het ook het geval met Fake Problems. Er staat een nieuwe plaat op Side One Dummy uit te komen, maar de band heeft daarvoor naam gemaakt met het label wat ook de eerste platen van The Gaslight Anthem heeft uitgebracht: Sabot/ Gunner Records. Wat me meteen opvalt is dat Fake Problems precies zo klinkt als ik me een hybride van Against Me! en Defiance, Ohio zou voorstellen. Hier en daar denk ik zelfs een riedeltje te horen wat ik van die zojuist genoemde bands al eerder gehoord heb, maar daar komen de kids van Fake Problems op zich nog wel mee weg. Fake Problems kan namelijk, ondanks duidelijke invloeden van andere bands, best op eigen poten kan staan. Waar tekstueel gezien een AM! van origine erg politiek gekleurd is houdt Fake Problems het vooral bij gewone/ alledaagse verhaaltjes. Toch zie ik in zanger Chris Farren, naast een uitstekende zanger voor dit type country-punk, een puike liedjesschrijver. Daarnaast hoor ik muzikaal ook wat meer Elvis Costello-achtige rock and roll, 80s indie-rock en americana terug en maakt Fake Problems hier en daar gebruik van blazers. Dit How Far Our Bodies Go is helaas geen opeenstapeling van hit op hit, aangezien de plaat ook duidelijk haar mindere momenten kent. Dat is op zich jammer, maar gezien ze met deze plaat toch de platendeal met Side One Dummy hebben gescoord kan ik me voorstellen dat ze er niet wakker van liggen. Het rammelt hier en daar een beetje, maar dat heeft juist z'n charme. Ook kan ik vertellen dat de band live zeker de moeite waard is. Ik ben dan ook uitermate benieuwd hoe ver dit Fake Problems gaat komen. De 'roze versie' op Sabot heeft overigens 13 tracks tegenover 17 tracks op de 'groene versie' van Gunner Records. Ik zou dus wel weten welke ik zou kiezen.