Zoals collega ManoRevolver in zijn review van de nieuwe Real...

Zoals collega ManoRevolver in zijn review van de nieuwe Reality Crisis al aangaf, plofte er onlangs een dik pak platen van het Italiaanse label Agipunk op de spreekwoordelijke punx.nl deurmat, waaronder ook deze plaat van het Zweedse Uncurbed. Gezien mijn liefde voor alles wat punk èn Scandinavisch is, was ik er als de kippen bij om me dit exemplaar toe te eigenen. Want ook al bestaat Uncurbed al zo’n 19 jaar en hebben ze al tien (!) langspelers op hun naam, ik had nog niks van hun werk in de kast staan. Na een kleine ‘sabbatical’ van begin 2007 tot het einde van datzelfde jaar, meldt Uncurbed zich nu weer terug aan het punkfront. Met de toepasselijke titel ‘Back From the Ditch’ schotelt de band ons vijftien nummers onvervalste Scandicore voor, die mij nog het meest aan Wolfbrigade doet denken. Geen geouwehoer, geen overbodige franje, gewoon keihard beuken! Ik weet niet wat ze in het water doen daar in Scandinavië, maar op de een of andere manier lijkt daar nooit een slechte band of plaat vandaan te komen. Wel vind ik het jammer dat de band tegenwoordig nog maar met één zanger door het leven gaat. Ik ben sowieso een groot liefhebber van ‘dual-vocals’ en ik denk dat dit Uncurbed net dat beetje extra afwisseling mee had kunnen geven wat ze in mijn ogen nodig hebben. De hese brul van zanger TB klinkt tof, maar na een hele plaat dreigt het toch wat eentonig te worden. Ditzelfde heerschap is ook verantwoordelijk voor de teksten en deze zijn stuk voor stuk gitzwart. Nu ben ik wat depressieve songteksten betreft redelijk wat gewend, maar deze zijn wel zó negatief dat ik het geen overbodige luxe zou vinden als de heer TB eens een bezoekje aan het Zweedse RIAGG zou brengen. Als ik de teksten moet geloven zou het me namelijk niet verbazen als ‘ie binnen het jaar aan een touwtje hangt! Songtitels als ‘Curse of Life’ en ‘Poetry of Depression’ zijn wat dat betreft veelzeggend. Momenteel is Uncurbed bezig met de voorbereidingen voor een split LP met de Amerikaanse Goden van Behind Enemy Lines. Lijkt me een prima combinatie en ik kan dan ook niet wachten tot ik die plak vinyl in mijn knuistjes mag houden. Tot die tijd gaan alle scheermesjes en slaappillen achter slot en grendel en vermaak ik mij prima met ‘Back From the Ditch’.