Toen ik het boekje van ‘Devotion’ open sloeg en de foto van,...

Toen ik het boekje van ‘Devotion’ open sloeg en de foto van, het toen voor mij nog onbekende, Burn Down Rome zag voelde ik de bui al hangen. De leden zien er nogal verveeld en inspiratieloos uit, dat dit een mooie bluf was bleek wel toen de cd van de band, die voor de goede orde uit London komt, zijn eerste rondes in mijn speler maakte. Ik werd namelijk compleet verrast door dit kwartet dat zijn invloeden uit bands als Refused, Gallows, At The Drive In maar ook uit Joy Division en The Smiths put. Progressieve hardcore, post-rock met hardcore invloeden, emocore… hoe ze het vandaag de dag noemen, het zal mij allemaal een worst wezen, als het maar zo fel en fanatiek klinkt zoals deze jonge lui door mijn speakers schallen. De band sleurt je namelijk helemaal mee in hun songs en dat ze daar niet eens teksten voor nodig hebben blijkt wel uit de titeltrack wat één van de twee instrumentale nummers is die het album rijk is, een geweldige en meeslepende track. Maar gelukkig hoeft zanger Jake niet alleen een microfoon vast te houden, maar mag hij er op de overige zeven nummers ook daadwerkelijk in zingen. Net als de muziek gebeurt dit vol overgave en op een schreeuwerige manier zoals we van het genre gewend zijn over, met name, persoonlijke issues. Ik moet toegeven, in eerste instantie had ik niet zoveel van deze band verwacht. Maar net als bij land -en labelgenoten Bring Me The Horizon, waar ik eerder deze week een review van schreef, werd ik ook door Burn Down Rome positief verrast en is voor mij zo’n typische ‘moeilijk af te zetten cd’. Je luistert ‘em een keer, nog een keer en voor je het weet zit je alweer midden in de nacht, lekker. VISIBLE NOISE