Het debuutalbum van Razorblade stamt alweer uit 2002, ongelo...

Het debuutalbum van Razorblade stamt alweer uit 2002, ongelooflijk hoe de tijd vliegt. Ondanks al die jaren tapt de band rondom zanger / gitarist / labeleigenaar Wouter nog steeds uit hetzelfde muzikale vaatje en laten we eerlijk zijn, geef ze ons ongelijk! In Nederland zijn er maar weinig bands die nog simpele doch mokerharde Oi! muziek ‘durven’ maken en op affiches verschijnen met slogans als ‘Love Music, Hate Fascism’ zonder zich zorgen te maken over hun skinhead imago. Razorblade trekt zich nergens wat van aan en hiervoor hulde. Dat de band zo’n instelling heeft is ook terug te lezen en horen in de teksten van de band. De boodschap is simpel, recht door zee en men neemt geen blad voor de mond. Ik bedoel, een ‘The ‘59 Sound’ is briljant, maar af en toe is het ook gewoon lekker om naar een plaat te luisteren waarbij het verhaal direct duidelijk is zonder allerlei dubbele betekenissen, verwijzingen etc... Razorblade sluit geen compromissen, zijn vanaf opener en tevens titeltrack ‘Music For Maniacs‘ gelijk to the point en de elf opvolgende nummers brengen daar geen verandering in, het zijn tenslotte Bosschenaren en zoals ze zelf al zingen ‘Oost, West, Brabant best!’ en toegegeven, het is een mooie provincie. Ook muzikaal gezien is de band nog steeds recht toe recht aan hoewel er met 2e gitarist Rudo (ex I-Reject en The Stealers) wel wat meer melodie in de sound is geslopen. Verwacht echter geen melodieuze streetpunk plaat, want zowel de sound als de Paul Bearer achtige vocalen van Wouter zijn nog steeds spijkerhard. Verrassend is wel het nummer ‘Singing And Dancing’ met zijn ska invloeden en de Antidote cover ‘Let’s Get Drunk’, hoewel ik het origineel beter vind is de cover wel gepast. Tevens kan dit gezegd worden voor het instrumentale ‘B.O.’ wat ongetwijfeld voor Böhse Onkelz staat en een klein eerbetoon van één minuut en zeventien seconden is aan onze Duitse helden. Wat ik wel jammer vind is de vormgeving van het geheel. Misschien was deze ‘old school’ benadering wel juist de bedoeling, maar als ik zie hoe mooi andere Rebellion en Rough Diamond Records releases vorm gegeven worden en dan een release van je eigen band een vrij simpel boekje heeft van vier pagina’s (incl. voor -en achterkant) met kleine foutjes in de teksten vind ik dat toch zonde. Uiteindelijk gaat het natuurlijk om de muziek en dat zit na zeven jaar Razorblade nog steeds wel snor. De fan van bikkelharde Oi! weet waar hij of zij moet zijn! REBELLION RECORDS