Ik ken Civet nog van hun debuut album 'The Massacre' dat uit...

Ik ken Civet nog van hun debuut album 'The Massacre' dat uitkwam bij Disaster Records. Het is alweer een flinke tijd geleden dat ik die cd heb gehoord maar ik kon me niet herinneren dat die cd nou een overrompelende indruk op me had achtergelaten. Ik was dan ook enigszins verrast dat de band was toegevoegd aan het rooster van Hellcat Records. Dit kon slechts twee dingen betekenen, of Civet was er flink op vooruit gegaan of Hellcat Records is zijn eisen aan het verlagen. Na het lezen van Marnix' review van Static Thought vreesde ik voor het tweede. Maar niks is minder waar, want vanaf opener 'Alibis' word het gas meteen tot aan de vloer ingedrukt en klinkt de band als een mix van Rancid in zijn begin dagen, een snufje Motörhead en een flinke dosis ballen met een female touch. Civet bestaat enkel uit vrouwelijk schoon en veegt qua sound en attitude de vloer aan met menig andere band. Ook ik ben, dankzij illustere titels als 'Bad Luck', 'Gin And Tonic' en 'Sin City' (wie houd nou niet van Las Vegas?), fan van deze dames en snap ook wel dat ze de Hellcat Records vaandel mogen dragen. Origineel klinkt het misschien niet, maar de band klinkt pittig, kittig en laten we wel wezen, het is ook een stukje marketing want het label had nog geen band die enkel uit meiden bestaat. Echter mag dit de pret niet drukken. Het tweede album 'Hell Hath No Fury' is een lekkere plaat met een hoog tempo geworden met die typische East Bay sound van eind jaren '80, begin jaren '90. The Donnas mogen wel oppassen, Civet verslaat ze niet alleen qua looks, ook de muziek giert door je speakers heen zonder rockstar attitude. Lekker punkrock schijfje! HELLCAT RECORDS