Wat gebeurt er als je een elftal Eurocore songs met een vleu...

Wat gebeurt er als je een elftal Eurocore songs met een vleugje metalcore op een schijfje gooit met cliché tough guy teksten gezongen door een zanger die niet weet of hij als Freddy of Roger moet klinken en om die cliché teksten kwak je een dozijn aan lelijk getekende tattoo plaatjes in het boekje? Wel? De nieuwe release van Strike Back natuurlijk! Nou ja, natuurlijk... Ik was nog niet bekend met Strike Back toen ik deze cd uitkoos en om eerlijk te zijn las ik de bandnaam ook verkeerd dus ik dacht een andere cd te mogen ontvangen, foutje, bedankt! En nu ik 'Where I Stand' zo hoor snap ik wel waarom ik nog niet eerder naar Strike Back heb geluisterd, ik word er namelijk niet warm of koud van, terwijl ik vroeger hard ging op dit soort klanken. Misschien ben ik het ontgroeid, hoewel ik dat betwijfel omdat een nieuw album van oude rotten zoals Backfire! er nog wel in gaat als zoete koek, maar goed. Is Strike Back dan slecht? Mwa, nee, het album is behoorlijk strak ingespeeld maar het gaat compleet langs me heen. Ik hoor het wel maar ik luister er niet naar klinkt misschien wat vaag maar er zullen ongetwijfeld mensen zijn die begrijpen wat ik bedoel. In eigen land zal Strike Back ongetwijfeld goed boeren maar waarom zou ik hier naar moeten luisteren als we in Nederland bands als het eerder genoemde Backfire! of Discipline, Black Cloud Halo, Right Direction en Payback hebben? Tracklist: 01. Where I Stand 02. Pony Tail 03. Scum Of The Scene 04. Rise Again 05. J.L. 06. Cliche 07. Won't Forget 08. I Hate You 09. Dedicated 10. Glaschu Ceil Teach 11. Perseverance STS NETWORK