The Bedlam of Goliath is een album dat onvangbaar door één e...

The Bedlam of Goliath is een album dat onvangbaar door één enkel genre rondstuitert met catchy, heavy, jazzy, funky King Crimson-achtige mathherrie. Wat deze beschrijving betreft is er dus weinig veranderd in het kamp van The Mars Volta na het geniale debut. Over de uitspraak ‘less is more’ heeft dit gezelschap ook nog steeds geen smsje gehad. Veel hooks, veel gepiel, veel gefriemel, veel gepiep, veel kraken, veel ruis, veel distortion meer meer MEER! En dat is geen probleem. Ik zou ze niet anders willen hebben, maar mijn probleem is dat ik niet wil dat deze in pretentie prachtige en uniek muzikale gekte zich verzuipt in eigen potentieel, technische vaardigheid en mogelijke genialiteit. Maar dat gebeurt helaas (weer) wel. Een mindere let-down dan Amputechture en ik weet zeker dat de die-hard fans, die de ijdele hoop op een klapper als De-loused al hebben opgegeven, dit werkje waarschijnlijk blind aanschaffen en niet eens vreselijk teleurgesteld hoeven te zijn. En toegegeven; intens en aangrijpend is het wel, maar alle noten -in welke volgorde dan ook- kunnen raken betekend niet dat je een geweldige plaat aan het maken bent. Er is een dunne lijn tussen totaal onverwacht (positief) en ongestructureerd (negatief) en ergens mist er iets op deze plaat ondanks dat het toch best wel een geheel is. Nu weet ik dat er bij The Mars Volta vaak twee kampen zijn. Zij die ze geniaal vinden en zij die ze superbutt vinden. Maar er is ook een derde kamp die zeker de mogelijkheden zien na De-loused, maar daarna het spoor een beetje kwijt zijn geraakt. Of kan de debutplaat pure toeval zijn geweest? Als een bliksemschicht die voor een tweede keer op dezelfde plek geland is? En zit de liefhebber van The Mars Volta te wachten op die derde bliksemflits die weer op diezelfde plek moet neerstorten wetende dat het uit rationeel oogpunt totaal onmogelijk is? Ik hoop van niet, maar het lijkt er wel een beetje op, want waar op De-loused de noten perfect samensmolt tot een geheel en alle vervormde klanken en teksten tot een intense muzikale brij vervormden die zwaar was, maar toch prima verteerbaar en bovenal heerlijk in het gehoor lag is het mij op plaat niet meer voorgekomen dat ik zó kon genieten van de band. Uiteindelijk is dit een aardig plaatje geworden, maar zeker geen godenschijf. En eigenlijk werkt de Volta-formule (die ze claimen juist niet te hebben) alleen als het optimale eruit wordt gepushed. Dat is dit keer weer niet gelukt. Tracklist 01. Aberinkula 02. Metatron 03. Ilyena 04. Wax Simulacra 05. Goliath 06. Tourniquet Man 07. Cavalettas 08. Agadez 09. Askepios 10. Ouroborous 11. Soothsayer 12. Conjugal Burns UNIVERSAL