Recensie

Het blijft een aparte band, The Dillinger Escape Plan. Naast...

20 november 2007
Het blijft een aparte band, The Dillinger Escape Plan. Naast dat de bandleden zich live zo bizar gedragen dat er genoeg heftige ongelukken plaatsvinden is de muziek ook zeker niet makkelijk te categoriseren. Na het matige zoethoudertje Miss Machine the dvd ligt nu eindelijk de derde full length Ire Works in de winkels, zonder drummer Chris Pennie (die overstapte naar Coheed and Cambria) en gitarist Brian Benoit, die waarschijnlijk nooit meer zal kunnen spelen dankzij een zenuwbeschadiging.Met behulp van (sessie)muzikanten is het de overige bandleden gelukt een geweldig album af te leveren met geweldig artwork (de teksten zitten trouwens verstopt achterin het cd hoesje Vanaf Fix Your Face trapt de band vol het gas in en worden we wakker geschud met de chaos van zang en instrumenten, die volgens sommigen van ons muziek te noemen is. Het zijn dezelfde nummers als op Miss Machine, misschien net een klein beetje beter maar niet opvallend anders. Greg Puciato schreeuwt zich weer maniakaal de longen uit het lijf (op twee nummers ondersteund door Brent – Mastodon - Hinds en oud TDEP zanger Dimitri Minakakis) , waarbij we tegelijkertijd de aandacht moeten houden bij steeds wisselende maatsoorten en riffs. Het had net zo goed een B-Sides album kunnen zijn. Pas op het derde nummer scheurt de progressie zichzelf los uit het keurslijf van de snelle, chaotische nummers. TDEP laat met Ire Works ook een rustigere kant zien, een kant die op Miss Machine zeer spaarzaam aan de orde kwam. Het is TDEP van het allereerste werk, heel erg jazzy maar dit keer met wel hele bijzondere instrumenten en zanglijnen. Zo wordt er onder andere zelfs clean gezongen, op een manier die op een klassieke cd niet zou misstaan.Nummers als Black Bubblegum, Milk Lizard en Mouth of Ghost laten een geheel nieuwe, rustigere kant van de band zien, die misschien niet iedereen kan waarderen, compleet met techno elementjes.Ik zou het zeker niet radio friendly noemen, want ondanks dat het rustiger is (mede door het gebruik van percussie, viool, cello, trompet) heb je nog steeds te maken met de ingewikkelde technieken de band toepast bij het schrijven van nummers. Juist dankzij deze nummers is Ire Works het beste werk tot nu toe van deze band. Alles zit erin: de techniek, de agressie, de chaos, de woede in de stampnummers, maar ook het omgekeerde. De afwisseling is bijna perfect gedaan, dit is geen cd die op shuffle beter tot zijn recht komt. Je zult je er flink in moeten vastbijten, want de eerste paar keer zal het te vreemd in de oren klinken, maar de kans is groot dat je de genialiteit van deze cd je dan ook bij de strot grijpt. Uiteindelijk valt alles dan op zijn plaats. Dit is dé cd van 2007 voor iedereen die van chaotische, technische, jazz bands houdt, en iedereen die er niet van houdt maar wel eens in is voor een experimentje kan ik Ire Works ook volmondig aanraden (begin dan maar met het laatste nummer). Tracklisting. 01. Fix Your Face 02. Lurch 03. Black Bubblegum 04. Sick on Sunday 05. When Acting as a Particle 06. Nong Eye Gong 07. When Acting as a Wave 08. 82588 09. Milk Lizard 10. Party Smasher 11. Dead as History 12. Horse Hunter 13. Mouth of Ghosts RELAPSE RECORDS