American Steel - Dear Friends and Gentle Hearts

American Steel mag, met haar sound die ergens tussen Alkaline Trio gemixt met Against Me! en oude Rancid hangt, sinds Rogue's March gezien worden als een van mijn all-time favoriete bands. Ik was dan ook blij verrast toen de band in 2007 plotsklaps een teken van leven gaf, maar het album dat toen uitkwam was zoveel meer dan dat ik ooit had kunnen hopen. Ik durf zelfs te zeggen dat de band met Destroy Their Future, toch zo'n twaalf jaar na oprichting van de band, haar beste album heeft afgeleverd. Die plaat was niet alleen beter dan al het voorgaande werk, maar ook stukken beter dan alles wat de bandleden onder de naam Communiqué hebben uitgebracht. Logischerwijs is het evenaren van zo'n ijzersterk album een behoorlijk zware dobber en de grote vraag is dan ook: is deel twee van de grote comeback special net zo geniaal? Met pijn in mijn hart moet ik zeggen dat deze schijf het niet haalt bij de plaat van twee jaar geleden. Dat betekent niet dat deze plaat niet uitstekend te noemen is, maar het had zoveel mooier kunnen zijn. Ik had zo graag gezien dat deze band een tweede mijlpaal de scene in zou rammen en haar ware potentieel zou benutten, maar desalniettemin ben ik ook zeer goed te spreken over Dear Friends And Gentle Hears en het feit dat ik niet weer zes jaar hoef te wachten op nieuw plaatwerk. Daarbij zal de plaat vast nog wel een beetje groeien, maar het zal nooit de klapper worden die ik stiekem gehoopt had dat het zou zijn. Dat is jammer, maar nummers zoals bijvoorbeeld Emergency House Party, Tear The Place Apart en Lights Out zijn wel degelijk aanwinsten voor de setlist van de band en, niet in de laatste plaats, voor liefhebbers van kwaliteitspunkrock. Laat ze nu maar weer snel deze kant opkomen!