(+44) in Paradiso, Amsterdam

(+44), het is de band die afgelopen najaar bewees prima in staat te zijn een geweldig album af te leveren. Maar dat een band een geweldig album aflevert wil niet per definitie zeggen dat ze een goed optreden neerzetten. Gezien de achtergrond van de heren in deze band, heb ik toch hooggespannen verwachtingen. Na het schandalig slechte voorprogramma (The Tommys, ik ga er geen woorden aan vuil maken) is het tijd voor de band waar iedereen voor gekomen is. Hoewel, zou het de band zijn waar iedereen voor komt, of komt men eigenlijk gewoon voor Mark Hoppus en Travis Barker, die natuurlijk al vele harten steelden met Blink 182? Waar ik voor kom is de band, de muziek en natuurlijk de show. Om kwart voor negen, een half uur later dan gepland, is het zo ver. De vier heren betreden het podium. Er wordt afgetrapt met het nummer dat tevens het openingsnummer van hun debuutalbum is: Lycanthrope. Het blijkt niet alleen een zeer geschikt nummer om een album mee te openen, maar ook om een optreden mee te beginnen. Vanaf de eerste seconde dat de muziek door poptempel Paradiso galmt wordt het publiek meegezogen in de muziek van (+44). Vooraan gillen de 15-jarige meisjes, daarachter vormen stoere skaters een heuse pit en op gepaste afstand geniet de oudere garde. Opvallende verschijning deze avond is Travis Barker, drummer van de band. Enkele maanden geleden brak hij zijn pols en het was maar de vraag of hij wel kon spelen. Maar jawel, hij is er hoor. Travis bewijst ook met slecht één arm een beest van een drummer te zijn. En niet alleen Travis is goed in vorm. Ook Mark is zeer goed bij stem, en Shane en Craig spelen de nummers nagenoeg foutloos. Daar komt dan ook nog eens bij dat het geluid in de zaal prima is afgesteld, maar ja, je zou ook niet anders verwachten als je weet dat de band zelfs hun eigen geluidsmensen achter de knoppen in Paradiso heeft staan. In een redelijk tempo speelt de band bijna alle nummers van hun album. Incluis Make You Smile. Het jammere daaraan is echter dat Carol Hellar niet aanwezig is en Mark haar vocalen overneemt. Snakkend naar een beetje adem worstelt hij zich door de tekst heen. Op het album is dit één van de nummers die mij positieve kippenvel bezorgt. Wanneer Mark hijgend zingt is het ook kippenvel, alleen dan niet positief. Dit nummer hadden ze beter over kunnen slaan, want zonder Carol Hellar tovert dit nummer geen glimlach op mijn gezicht. En dan is het alweer zo ver: na 45 minuten kondigt Mark aan ‘the last song before we walk back there and come back to play one more song’ te gaan spelen. Cliffdiving wordt ingezet, en voor de laatste paar minuten gillen de meisjes vooraan nóg harder en springen de jongens in de pit nóg wilder. Zoals beloofd komt de band terug. Er wordt een cover gespeeld die niemand kent. Covers zijn leuk, maar als niemand ze kent heb je er niks aan. Ondanks dat van mij Make You Smile en de cover niet hadden gehoeven, heeft de band in slechts vijftig minuten bewezen dat ze niet alleen op album kunnen knallen, maar dat ze ook een geweldige en enthousiaste show neer kunnen zetten. Mijn verwachtingen van (+44) zijn dan ook meer dan waar gemaakt deze avond.