Punx.nl grotendeels gearchiveerd, lees hier verder.

Interview met Rob Lind

17-03-04 00:00:00 / door cymric / band: Blood for Blood

Ik vind het bestaan pijnlijk
Op 26 Oktober 2003 was ik in Hof ter Lo in Antwerpen, tijdens de “Boston Back on the Map Tour”, met onder andere ‘Slapshot’, ‘Blood for Blood’ en ‘The Bluebloods’.

Ik had een interview met slapshot en Blood for Blood voorbereid, ik had een kleine hoop dat ik ook Rob Lind van Blood for Blood, Ramallah en Sinners and Saints kon interviewen, daarom had ik ook een paar vragen voor hem. Ian, de bassist van Blood for Blood vertelde me dat de kans erg klein was dat ik met Rob kon praten, Rob was “ziek”. Terwijl ik wat in een gang van de backstage stond, kwam Rob Lind langs lopen. Ik vroeg hem of hij een interview wilde geven, “ja tuurlijk, waarom niet” was zijn antwoord.

Normaal ben ik niet zo onder de indruk van een persoon zoals ik dat was van Rob. Daarom kon ik niet echt beslissen welke vragen ik moest weglaten uit dit interview. Het interview is dus een beetje lang, Maar het is wel zoals het is gegaan:

“Ramallah, Sinners and Saints en Blood for Blood kosten je vast veel tijd, hoe combiner je deze bands in je dagelijkse leven?”

“Op het moment weet ik het niet... het is moeilijk te zeggen…Op het moment kijk ik het meeste uit naar de full length van Ramallah, dat is de band waar ik het meeste materiaal voor heb en dat is de band met het nieuwe materiaal waar ik het meest enthousiast over ben.

Ik denk dat op welk label we het album ook uitbrengen, het iets veelbetekenends gaat worden, niet het label, maar de full length van Ramallah gaat iets nieuws worden, het gaat heel belangrijk worden. Ik werk nu al meer dan anderhalf jaar aan de nummers.

Maar welke band het belangrijkste voor me is, dat zijn waarschijnlijk Blood for Blood èn Ramallah. Op het moment is Sinners and Saints een beetje op de achtergrond geraakt. Mijn broer werkt full-time en hij heeft weinig tijd om te touren enzo. Het is sowieso lastig om te touren met Sinners and saints op het moment, niemand wist precies wat voor fucking stijl muziek we speelden.

Het was niet echt emo, niet echt zoiets als, je weet wel, turbo negro of zoiets als dat. Niemand wist wat fucking Sinners and Saints was. We hadden het toch al moeilijk met het vinden van shows, dus nu spelen we zelf af en toe als headliner, gewoon voor de lol.

Maar het gaat dus tussen Ramallah en Blood for Blood. Op het moment ben ik me wel meer aan het verheugen op het opnemen van een full length van Ramallah dan op één van Blood for Blood.”


“Je schrijft verschillende soorten nummers, hoe bepaal je wanneer je een nummer voor Ramallah of een nummer voor Blood for Blood gaat schrijven?”

“Ik weet het niet, grappige vraag, ik weet gewoon wat goed is, welk nummer bij welke band hoort. Blood for Blood heeft in mijn ogen een hele specefieke stijl en uitstraling, en Ramallah heeft een andere sound, stijl en uitstraling, het lijkt gewoon goed te werken zo.

Blood for Blood neemt een een EP op, op 20 November voor Bridge 9, en terwijl ik bezig was met de nummers te selecteren voor de Blood for Blood Release merkte ik dat een paar Ramallah nummers op de Blood for Blood lijst terecht waren gekomen. Ik heb ze weggedaan, want ik wil geen enkele samensmelting tussen de twee bands.

Ik denk dat de bands niets gemeen hebben. Blood for Blood heeft niks gemeen met Ramallah en Ramallah heeft niks gemeen met Blood for Blood, behalve dat beide bands aggresief en heavy zijn, dat is alles.”


“En jou.”

“Inderdaad, en mij, dat is waar.”


“Je hebt geen baan naast de band toch?”

“Niet op het moment nee, ik heb al een poosje geen baan gehad, ongeveer een jaar. De band heeft me ook niet echt geholpen, meestal val ik daar gewoon op terug, voor rekeningen en al dat soort shit

Ik heb nu al anderhalfjaar met een serieus drugsprobleem lopen worstelen, maar de puzzelstukjes vallen steeds meer op de juiste plek nu, denk ik. Ik wil een aantal rekeningen betalen met de tour, denk ik, ik weet het niet. Nee, ik heb al een poos geen baan meer gehad.”


“Wat doe je normaal voor werk als je wel een baan hebt?”

“Vrachtwagens laden en dat soort shit, puur hersenloos werk.”


“Gewoon iets om bezig te blijven?”

“Inderdaad gewoon iets om bezig te blijven.”


“Je hebt opnames gemaakt met Kurt Ballou voor de 7 inch, hoe is dat gegaan?”

“Het ging heel goed! Kurt is heel erg creatief. Het is leuk om met nieuwe ideeen te komen, want hij reageert meestal meteen weer met een idee. We hebben een aantal coole dingen gedaan met het gitaar geluid en gitaar effecten en zang effecten en zangstijlen en dat soort shit, het was echt cool.

Als je met iemand als Jim van The Outpost werkt, waar Blood for Blood normaal altijd mee werkt, moet alles op 1 manier. Het klinkt altijd weer geweldig, en professioneel en duur, maar je hebt geen vrijheid om te kloten. Alles is een soort van zwart-en-wit, of het werkt, of het werkt niet. Met Kurt kan je alles proberen. Hij kan geen “nee” zeggen, het kan soms niet zijn wat we verwachtten, maar we hebben het in ieder geval geprobeerd, terwijl bij The Outpost iets werkt of niet, en iets of wel of niet gebruikt wordt, en dat is het wel zo’n beetje.”


‘Ga je terug de studio in om nog meer op te nemen of zijn jullie klaar?”

“Ik ben nog een label aan het zoeken voor Ramallah op het moment. Ik weet niet waar we het in helsnaam bij uit gaan brengen. Blood for Blood gaat 20 November de studio in, zoals ik al zei, voor een EP voor Bridge 9. 4 nummers maar. Maar ik weet niet wie de full length van Blood for Blood gaat doen, en ook niet wie ons gaat helpen bij de Ramallah Full length. We zien wel. Ik denk dat ik het maar zal nemen zoals het komt.”


“Er zijn een aantal dingen waarvan ik zou willen weten welke je zou kiezen, er zijn telkens twee keuzes.

Als je zou moeten kiezen tussen een Anarchistische staat en the American Dream, wat zou je dan kiezen?”


“Weet je, het is grappig want ik neig waarschijnlijk naar een Chomsky socio anarchistisch soort perspectief, maar als de American Dream naar waarheid werd nageleefd, en eerlijk uitgevoerd, zou dat de beste manier zijn voor de wereld om te leven, denk ik.

Ik geloof oprecht in democratie, ik geloof in één persoon, één stem, één persoon die een verschil kan maken. Als het zo zou zijn zou ik in de American Dream willen geloven, maar helaas, zoals het er nu voorstaat met de American Dream, is deze fucking dood.

Als je namelijk geen tonnen geld hebt, tel je NIET mee in de Verenigde Staten van Amerika, je bent fucking NIKS tenzij je rijk bent, de welvarenden zijn de enige die wat uitmaken in de Verenigde Staten van America! Einde Verhaal!

GELD bepaald de politiek, GELD bepaald de dood, GELD bepaald de destructie, verenigde hebzucht bepaald hoe we ons gedragen in het Midden-Oosten, wat weer gevolgen heeft op de manier waarop de Islamitische fundamentalisten zich gedragen in de Verenigde Staten en burgers vermoorden, en het is altijd de VS burger die moet sterven voor de bullshit waarin de bedrijven, de verenigde macht, moeten handelen. Het zijn mensen zoals mij en de man naast me in de trein, die moeten sterven voor de hebzucht, omdat WIJ degene zijn die naar de oorlogen worden gestuurd, WIJ zijn degene die sterven. Dus zoals het er nu voorstaat is de American Dream zo dood als een pier. Ik zou hem graag zien leven, en als ik mocht kiezen, zou dat mijn keus zijn, Ik ZOU kiezen voor democrtie, ik ZOU kiezen voor waar Amerika voor staat, op papier tenminste, in de grondwet.


Ik zweet bij de grondwet, net als Noam Chomsky en Howard Zinn en Michael Moore en Edward Said, God hebbe zijn ziel.”


“Zie jij jezelf als iemand die telt in de Amerikaanse maatschappij?”

“Ik tel zeker NIET in de Amerikaanse maatschappij. Ik, mijn familie, mijn vrienden, we zijn WAARDELOOS, we zijn vergeten.”


“White trash?”

“Ja, zeker, en ik ben gewoon genegeerd en vergeten! En er zijn een hoop sociale verschoppelingen in het hele land, die buitengesloten en vergeten zijn. Ik geloof niet dat ik meetel, en ik zal niet opkomen voor Amerika, ik zal niet opkomen voor Amerika en zeggen:” Yeah”, weet je, “Go USA”. Fuck dat, ik bedoel, probeer het eens van mijn kant te zien voor de verandering.”


“Volgende keus; Muziek of eenheid?”

“Muziek, ik geef geen fuck om eenheid.”


“Vriendschap of broederschap, als er al een verschil is? “

“Ik denk dat er technisch gezien geen verschil zou moeten zijn. De twee woorden zijn bijna synoniem.

Ik heb geen familiegevoel, dus broederschap is het niet. Ik denk dat ik mijn familie gevonden heb in mijn vrienden, dus ik kies voor vriendschap.”


“God of Allah?”

“Ik denk dat het allemaal hetzelfde is, Jawe, fucking Jehova, ze zijn allemaal afstammelingen van de God van Abraham, en het zijn allemaal interpretaties van het monotheïsme, dus voor mij is er geen echt verschil. Ze zijn allemaal dezelfde. Het idee is dat ze allemaal hetzelfde te bieden hebben aan de mensheid, vrede, veiligheid, en liefde voor je naasten, maar in de verkeerde handen kan religie zo makkelijk verdraaid worden en verbasteren.

Ik weet niet wat ik van religie in het algemeen moet denken. Ik weet dat het een gigantische drijfveer was voor de sociologie, de sociologische geschiedenis en de menselijke geschiedenis, maar ik sta niet aan de kant van één bepaalde religie. Ik denk dat monotheïstische religies uiteindelijk allemaal hetzelfde zijn. Ze kunnen verbasteren of er kan gehoor aan worden gegeven, maar dat laatste gebeurd zelden. Meestal zijn ze verbasterd en verdraaid. Dat is alles wat ik erover te zeggen heb. Het is een moeilijk onderwerp. ik zou eigenlijk meer tijd moeten hebben om erover uit te wijden...

... ok, ik zal er één laatste ding over zeggen, in relatie tot het laatste onderwerp, op dit moment, het is moeilijk, ik begeef me nu op glad ijs... Op het moment zou ik willen zeggen, dat de Moslim religie, de religie van de Islam, waarschijnlijk het best gezien wordt, het meeste aanhangers heeft, dat is alles.”


“Welke mensen haat je het meest, een groep of 1 persoon, dat maakt niet uit”

”Het is grappig, ik zou zeggen de standard MTV-kijkende Amerikaan, maar die idioten heb je overal, in elke gemeenschap. In iedere cultuur, de hersenloze schapen, de massa, iets in die trant, ik weet het niet.

Het is grappig, ik ben een soort misanthropist, maar altijd als ik mensen individueel ontmoet, mag ik ze, hou ik van ze. Ik kan me in iedereen inleven, ik begrijp waarom mensen zijn zoals ze zijn. Ik weet het niet, ik begrijp mijn eigen gevoel over de mensheid niet. Ik haat ze, ik hou van ze, de mensheid is alles wat er is, we hebben niks anders, of wel soms...”


“We kunnen niet met ze en niet zonder ze?”

“Ja, er is niet echt een keus, we zitten allemaal met elkaar opgescheept denk ik, maar we kunnen het niet met elkaar vinden , het wil allemaal niet zo lukken.”


“Sommige mensen zeggen dat je verlegen bent, omdat je meestal niet echt aanwezig bent bij een optreden, je blijft in de tourbus tot het begin van het optreden en na het optreden gaje zo snel mogelijk weer terug naar de tourbus.”

Dat is waar.


“Heb je daar een rede voor?”

“Ja, ik ben bang voor mensen, en ik ben bang voor de wereld, voor het naar buiten gaan, en....

Ik weet niet waarom, ik heb geprobeerd om redenen te vinden, mijn hele leven lang weet ik het niet. Ik heb een paar redenen gevonden, en sommige lijken te kloppen, maar uiteindelijk, vind ik het leven erg onplezierig om te leven. Ik vind het bestaan pijnlijk. Ik weet niet waarom, ik heb geprobeerd erachter te komen, ik wou dat ik het wist, misschien is het iets genetisch, misschien is het de manier waarop ik opgegroeid ben.

Dus ik vind het heel moeilijk om me onder de mensen te begeven op vreemde plekken en dat soort shit, ik ga die situaties uit de weg, dus ja, ik kom uit die bus, speel de show, en ga terug om me te verstoppen. Dat is het wel zo ongeveer.”


“Hoe kijg je het dan voor elkaar om in een band te zitten terwijl je bang bent voor de wereld?”

“Drugs, ik drogeer mezelf. Het is het enige wat ik heb gevonden wat mijn leven leefbaar maakt, drugs en alcohol. Ik ben een zware drinker sinds ik elf ben en tijdens de laatste 3 jaar heb ik de hard, hard, hardcore drugs ontdekt. Zonder die drugs zou ik niet kunnen functioneren, zo simpel. Ik kan niet naar buiten komen, mijn huis uitgaan, ik wou dat het anders was. Ik zou echt willen dat het anders was. Ik kan er niet tegen om te leven zoals ik dat nu doe, en ik weet niet hoelang ik het nog volhou op deze manier, maar het is zoals ik nu ben, ik weet het niet...”


“Hoe oud denk je dat je gaat worden?”

“Hoe oud? Ik ga de 32 niet halen. Ik ben dood binnen de komende twee jaar. Iedereen waar ik mee spreek vertelt me dat ik spreek alsof ik niet veel tijd meer over heb. Ik denk ook niet dat dat zo is. En ik weet ook niet of ik wel in leven wil blijven, maar ik zou er alles voor over hebben om me niet zo te hoeven voelen. Ik zou zo graag een manier vinden om me niet zo te hoeven voelen, ik ben er al zo moe van....“


“Je hebt een vriendin, toch?”

“Ja, ik heb een meisje waarmee ik heel close ben, ja.”


“Weet zij dat je er zo over denkt?”

“Ja, maar ze begrijpt de drugsverslaving niet. Ze denkt elke keer als ik naar de drugs grijp dat ik, je weet wel, haar bedrieg of zo. Maar zo is het niet, iedereen die ooit bij een verslaafde is geweest zal het je vertellen. Je moet je niet tegenover de verslaving opstellen. Het is niet persoonlijk. Het is kiezen tussen pijn en verlossing. Je kan niet van iemand verwachten voor de pijn te kiezen, iedereen zal de makkelijkste weg kiezen. Mensen kiezen het minst pijnlijke.

Het is juist overleven voor me. Ik denk niet dat er iets cools is aan drinken, ik denk niet dat er iets cools is aan het gebruiken van drugs, ik heb het gewoon nodig verdomme, gewoon om normaal adem te kunnen halen, omdat ik anders mijn eigen kop van mijn romp zou schieten en waarschijnlijk zal ik dat ook nog wel een keer doen ook, ik denk er al twee jaar over...


“Ik zou kunnen zeggen dat je dat niet moet doen, maar dat maakt waarschijnlijk niet veel uit.”

“Nee, ik kan het gewoon niet helpen.”


“Is er iets wat mensen over je zouden moeten weten?”

“Niet echt. Ik denk het niet nee. Ik weet het niet. Ja, toch, ik kan één ding vertellen. Ik zou willen dat mensen van me weten dat ik niet alleen een vervelende boerenkinkel ben, uhm, the dronken schreeuwlelijk die naar buiten komt met Blood for Blood. Dat is gewoon zoals het is, een klein deel van me, niet meer. Ik ben een gestoorde idioot, ik sol gewoon een beetje met de verbeelding.”


“Dan denk ik dat dat het wel is.”

“Heel erg bedankt, het was een erg goed interview!”



Door: minmax55 - 01-04-2004 12:58 best goed interview Door: schoft - 26-04-2004 16:29 drugs kill Door: justshutup - 11-07-2004 23:50 Hmm, antidepressiva is ook een soort drug, misschien iets voor hem? Verder wel een wijze man.... Door: cymric - 19-07-2004 11:04 ik sprak hem dit weekend, hij is momenteel afgekickt dankzij een nieuw soort medicijn in de states (experimenteel). of hij afgekickt blijft of niet, is niet zeker, maar hij was er buiten dat hij stomdronken was goed aan toe. hopen dat hij het volhoudt. Door: politiekincorrect - 29-09-2004 21:57 goed interview (niet alleen standaard vragen)

daarbij lijkt rob lind me op een of andere manier (en nee, niet enkel om zn muziek) iemand waar ik echt mee overweg zou kunnen.

ik deel veel van zn opvattingen so to speak
tenminste op basis van alleen dit interview!

Door: minorthreat - 17-07-2005 19:21 goed interview. best triest dat iemand zo leeft,zo negatief en met drugs. de man zou zich ipv drugs 100% moeten inzetten voor muziek,want dat kan ie goed !!

Reacties

(Geen reacties gevonden)

© copyright 2002 - 2021 Punx.nl - Gebruikersovereenkomst - Contact